مه فشاند نور و سگ عو عو کند!

aramgah-kooroshبه گواه هموندان انجمن پادشاهی روز کورش امسال (۷ آبان ۱۳۹۵ معاویه ای) نقطه عطفی در مبارزات آزادی بخش و ملی ما به شمار میآید. روزبهان ۵۰۱۰۷ که جزو بنیانگزاران این مراسم بوده است با حالت گریه بیان میکرد که: «ما فقط یک سرچشمه بودیم، بعد شدیم رودخانه کوچک، حالا شدیم یک سیل آب و به زودی دریا خواهیم شد».

این تنها روزبهان ۵۰۱۰۷ نیست که چنین برآوردی از روز کورش امسال دارد، بلکه هم دوستان و هم دشمنان ایران زمین، هر کدام به شیوه خود، همین برداشت را در رفتار و گفتارشان آشکار میکنند.

۱) ​امروز ۱۱ آبان است و خبرگزاری های کشورهای غربی مانند «صدای آمریکا»، «بی بی سی» و «رادیو فردا» و بقیه وابستگان به آنها، پس از دو روز خفه خون گرفتن لب به سخن گشوده اند. گزارشاهایشان را در این زمینه محدود به ضجه های چند آخوند و بحث تکنیکی «آیا این روز رسمی هست یا نه؟» کرده اند. از کیفیت و عظمت این روز سخن نمیگویند. خبرگزاری هایی که معمولا از زگیل در آمده بر مقعد سیاست مداران اسلامی آگاهی دارند، از تعداد شرکت کنندگان در مراسم زادروز کورش بزرگ اعلام بی خبری میکنند و در لابلای نقل قول ها، تعداد شرکت کنندگان را به «چند هزار» تقلیل میدهند.

تارنمای «صدای آمریکا» به یادش آمده که گفته های آقای «کری» را دوباره نقل کند که آمریکا در کودتای «سیا» در پشتیبانی از شاه و بر علیه مصدق دست داشته است. تا افکار را به «بحث شیرین» شاه و مصدق بکشاند.

غربی ها صدای پای این ابر فرهنگ ایرانی را شنیده اند و میدانند که با رشد این جنبش، کارت های بازی دوباره بُر خواهند خورد و آنها دقیقا میدانند که این جنبش پس برو نخواهد بود. نگرانی های آنها کاملا به جاست. اما وظیفه ما مبارزین در این زمینه این است که با نشان دادن ظرفیت مسوولیت پذیری در سطح ملی و چهانی، نگرانی آنها را از این که هست بیشتر نکنیم.

۲)  دسته دوم که از روز کورش امسال یکه خورده اند وابستگان به جبهه «ناسیونالیسم شیعه» هستند. آنها مخالفت و هراس خود را در اعتراض به شعار های ملی از نوع:
ما آریایی هستیم، عرب نمی پرستیم
همش میگن کار خداست، هر چه بلاست از عرباست

بیان میکنند. این شعار ها بازتاب دهنده سیاست مبارزاتی «انجمن پادشاهی ایران» است که میگوید: «راه آزادی ایران از روی نعش اسلام ۱۴۰۰ ساله میگذرد.». آنها به خوبی میداند که منظور از «عرب» هم آن محمد تازی است و مقصود از «بلا های عرب» هم آن اسلام ۱۴۰۰ ساله و نماینده کنونی اش در ایران، خود جمهوری اسلامی و عواملش هستند. اما آنها با این وجود به صحنه آمده و ایران یاران را به نژاد پرستی محکوم میکنند. وحشت آنها به جا هست و باید بدانند که دیگر هیچ ایرانی برتری تاریخی آنها را نمیپذیرد. اما چنانچه ما مبارزین سیاست درستی به کار بریم این وحشت کم دوام خواهد بود. این طیف با قدرتمند شدن جبهه ایران خواه روز به روز آب میروند و در نهایت به سوی ما پرت خواهند شد. ما مبارزین میتوانیم با در پیش گرفتن سیاست درست این روند را شتاب دهیم. از پیوستن آنها هراس نداشته باشیم و پیوستن آنها را حمل بر دو رویی و نیت «ملا خور کردن کورش» نکنیم. از این که آنها به صفوف مبارزاتی ما میپیوندند شادمان باشیم.

۳) روز کورش نشان داد که، دلواپسی، از تلاش های تجزیه طلبی بی جاست، به شرط آنکه همچنان به نیرومند شدن جنبش ایران خواهی ادامه دهیم.
انجمن پادشاهی ایران معتقد است که نیروی نهفته در ابر فرهنگ ایران بسیار بالاتر از این است که دو سه محفل ایران ستیز بیگانه بتوانند شیرازه همبستگی ملی را از هم بپاچانند. ما باور داریم که وحشت قدرت های بیگانه از به هم پیوستن اقوام آریایی/ ایرانی هزاران بار بالا تر است از، وحشت ایران خواهان از پارچه پارچه شدن ایران کوچک. دست کم یاران باید حضور نمایندگان ایران بزرگ را از تاجیکستان تا خلیج فارس و از آریانا تا اقلیم کردستان را در مراسم روز کورش، مایه آرامش روحی خود بدانند.

نزدیک به ۴۰ سال پیش زمانی که مخالفتهای بچه فعودالها با سیاستهای «گشایش فضای باز سیاسی» به اوج خود رسیده بود، پادشاه آریامهر در پاسخ به این مخالفتها که در شکل مخالفت با تشکیل «حزب رستاخیر ملی» خود نمایی میکرد، از ضرب‌المثل ایرانی «مه فشاند نور و سگ عو عو کند!» استفاده کرد.

آن زمان ماه میهن به اندازه کافی نور افشانی نکرد و سگهای نگهبان منافع ایرانی، جای خود را به کفتارهای درنده ایران ستیز دادند. اما امروز میتوانیم بگوییم که ماه میهن با ۴۰ سال تاخیر تازه نور افشانی را آغاز کرده است.

پاینده ایران.

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*
*

*