تجربیاتی چند برای تظاهرات در پیش

یاران گرامی،

همان طور که می دانید مناسبت هایی برای تظاهرات وجود دارد، برای روز کارگر نظری ندارم ولی چشم ها به این است که ۱۰ روز پایانی خرداد چه خواهد شد. سران اصلاح طلبی جنبش شکست خورده ی سبز، و البته با افتخار نمی گویم شکست زیرا در صورت سبک شدن کفه ی ترازو به ضرر جناح کودتاگر رژیم، ما نیز سود می بردیم. اکنون همین سران اصلاح طلبی از شکست ها درس نیاموخته و همچنان گوشت جلوی توپ می خواهند. تا جایی که مهدی کروبی در سخنی گفت که به خیابان ها بروید، جز تلفات دادن چاره ای نداریم.

این سخن جای بحث دارد. نخست آن که تلفات تا کجا؟ چرا تلفات بدهیم و تلفات نگیریم و هزار و یک پرسش از این دست که این شیادان سیاسی از راست گویی به مردم طفره می روند. آقایان که این قدر ادعا می کنند ژنرال کارزارهای بی خشونت هستند از راه انداختن تظاهرات 22 بهمن نیز ناتوان ماندند.

باز مانند گذشته یکی دو خیابان شناخته شده ی تهران را برای تظاهرات انتخاب می کنند.

ضمن این که به دستور یاران مبنی بر درگیر نشدن گروه ها در جنگ با نیروهای ضد شورش نکاتی را می افزایم که نتیجه ی تجربه ی سال گذشته است. به دلیل منع شدن یاران در درگیریهای خیابانی با نیروهای ضد شورش از طرفی و احساس نیاز به تغییر سطح مبارزه این نوشتار ارزش چندانی ندارد و شاید بیشتر برای بالا بردن آگاهی یاران و هواداران و آشنا کردن خوانندگان دیگر رسانه با مطالب رسانه مناسب باشد (قصد توهین به تظاهرات شکوهمند مردمی را ندارم، منظور من از ضد شورش نوع نیروی دشمن است که برای سرکوب می آید و چون چند ارگان به طور موازی این کار را می کنند در این سخن به طور خلاصه نیروی ضدشورش نامگذاری کرده ام، معمولا نیروهای چماق به دست وزیرا نام نیروهای سرکوبگر گنگ است نیروی سرکوبگر می تواند هر یگانی با هر تجهیزات و اسلحه باشد).

خوب، جریان مشخص اصلاح طلب مدعی رهبری جنبش سبز که بر مبنای مبارزه ی بی خشونت و آموزش ندادن و دروغ گفتن و آگاه نکردن مردم استوار است،( پوزش از این که این تعریف این قدر دراز شد) در تمام این مدت مسیرهایی را برای تظاهرات برگزیدند. تظاهر کنندگان به خیابان می روند و با کنترل شدید امنیتی مواجه می شوند. یک کلمه نمی توانند شعار بدهند، هر کس هم سکوت را بشکند و شعار بدهد از دید آقایان، بسیجی و مزدور خطاب می شود و تظاهرات خاموش و بدون شعار و دهان های لال، بهانه ای می شود برای آقایان که به جای مردم سخن بگویند و خود را وکیل و وصی مردم معرفی نمایند.

ضربه ی بزرگ دیگر که خلع سلاح کردن جنبش سبز بود، مردم را از دفاع از خود باز داشتند. در ادامه توضیح خواهم داد چگونه انجام دادن این سه کار ندادن آگاهی درست از خود و دشمن و حتی دروغ گفتن، انتخاب نادرست زمان و مکان تظاهرات و در نهایت، خلع سلاح مردم از دفاع از خود، این سه کار موجب شدند جنبش به شکست رسید.

۱- هنگامی که شما هواداران خود را فرا می خوانید در زمان و مکان مشخصی تجمع کنند، دشمن را هم دعوت کرده اید. (هنر جنگیدنبخش ۳) از آنجایی که مردم معترض مسلح نیستند، فرماندهی ندارند و با انبوهی از نیروهای سرکوبگر رو به رو می شوند. بدین ترتیب بدون آن که یک شعار داده بشود، بیشترین دستگیری ها و تلفات به وجود می آید.

۲- هنگامی که شما مردم را از خانه به جایی مانند میدان انقلاب، میدان ولیعهد، فاطمی یا هرجا برای تظاهرات فرا می خوانید، بیشتر مردم راه های گریز و خروجی ها را نمی دانند. همین خود موجب تلفات بسیاری شد و به جرات می توانم بگویم که شماری از مردم به همین شکل جان خود را از دست دادند.

۳- افراد دشمن لا به لای مردم سر گلوگاه ها و ورودی و خروجی خیابان ها را می گیرند. بدین شکل، هر حرکتی از چشم دشمن دیده می شود و امکان شعار دادن و انجام عملیات مورد نظر تظاهرات ناکام می ماند.(مانند شنبه ی خونین)

۴- در حالتی که دشمن نتوانسته نیروهای ضد شورش (به تعریف نیروی ضدشورش در آغاز این نوشتار نگاه کنید) را در میان مردم جای دهد، دسته دسته ی مردم را در هر خیابان به تله و محاصره می اندازد. (عاشورای خونین)

۵- معمولا در محله ای که تظاهرات اعلام می شود، آنتن دهی موبایل و گاهی هم خطوط تلفن را قطع می کنند. تظاهرکنندگان با همرزمان یک خیابان آن طرف تر نمی توانند ارتباط بر قرار کنند ولی نیروی ضد شورش به آسانی با بی سیم درخواست کمک می کند یا این که دشمن اطلاعات لازم را با بی سیم به همه ی سطح ها و نیروها منتقل می کند.

۶- دشمن فرصت می کند همه ی لایه های نیروهای ضد شورش را به میدان بیاورد. این که این لایه ها چه هستند و هر کدام چه می کنند در ادامه به آن می پردازیم.

لایه های نیروهای ضدشورش

منظور از لایه های نیروهای دشمن، بخش هایی است که هر کدام وظیفه ی جداگانه را دارند. بدنه ی اصلی نیروهای ضد شورش، نیروهای با تجهیزات یگان ویژه ی پیاده است. زره، باتون، سپر، گاز اشک آور و تفنگ پرتاب کننده ی آن. بخش دیگر که مورد بحث است نیروی موتور سوار است. بخش هایی که مورد بحث نیست، نیروهایی است که با سلاح گرم می آیند و طبق دستور داده شده به مردم به طور تصادفی شلیک می کنند یا به رگبار گلوله می بندندو به همین ترتیب.

ببینید، فرض کنید یک تجمع در نقطه ای شکل گرفته و دشمن نیروی پیاده ی خود را به دلیل ترافیک نتوانسته برساند. نیروی موتورسوار را می فرستد. هر واحد نیروی موتور سوار بین 10 تا 20 موتور و روی هر موتور 2 نفر جای دارد.

در ادبیات نظامی واژه ای به نام گشت داریم.هر چند کار نیروهای ضد شورش با میدان جنگ بسیار متفاوت است، من دسته های موتورسوار را به گشت تشبیبه می کنم. چون می آیند می گردند و در سطح محدود برخورد می کنند. حال مشکل از اینجا آغاز می شود که ژنرالهای مخمل و دکترهای سازگاری و اصلاح طلبان توسری خور که در خارج در جای راحت لمیده اند مردم را به عدم خشونت دعوت می کنند. در حالی که شکست دادن گشت موتور سوار به قصد حتی انهدام نیرو بسیار بسیار آسان تر از درگیر شدن رو در رو با نیروی انبوه چماق به دست دشمن است. موتوریها وظیفه دارند با ایجاد ترس صحنه را کنترل کنند تا وانت های پیاده نظام برسند. پس از رسیدن پیاده نظام ها، لایه ها به روش ترکیبی کار می کنند. یعنی اگر شما بروید و یک پاره آجر از روی زمین بردارید و بر سر فرمانده ی یگان ویژه بکوبید، حتی اگر تیز پا ترین دونده ی دنیا باشید نیروی موتوری به شما می رسد.

درباره ی ضرباتی که خلح سلاح فکری مردم و مبارزه بی خشونت به جنبش سبز زده است برای مطالعه ی بیشتر برای یارانی که تازه به ما پیوسته اند 3 بخش نخست مقالات «هنر جنگیدن» نوشته ی کدبان کژدم را بخوانند. نیز برنامه های رادیویی در آرشیو رادیو تندر در همین موضوع با جزییات بیشتر وجود دارد. لازم به اشاره است که برای دست یابی به بیشتر مطالب باید در آرشیو تارنمای تندر بگردید.

مهمان های ناخوانده

اکنون به برتری های تظاهراتهای بدون اعلام قبلی می پردازیم. این تظاهرات ها یک عیب دارند آن هم این که در بدترین شرایط خبر آن سینه به سینه پخش می شود و تنها بخش بسیار کوچکی از جمعیت شهر ممکن است در آن درگیر شوند. این گونه تظاهرات برتری های خود را دارد:

۱- مثلا فرض کنید ما یک تظاهرات در فلان نقطه ترتیب می دهیم. بیشتر عوامل را خودمان تعیین می کنیم.

۲- تجمع زمانی آغاز می شود که نیروهای ضد شورش دعوت نشده اند و به صورت مهمان های ناخوانده می آیند.

۳- می توان ایجاد راه بندان کرد و راه ها را برای رسیدن نیروهای دشمن بست.

۴- در صورت پیروز شدن در مرحله ی اول هر شعاری دلمان خواست می دهیم و مردم مورد سو استفاده ی عناصر اصلاح طلب یا عناصر مقیم خارج واقع نمی گردند.

۵- بیشتر فیلم بردارها نیروهای خودی و آگاه هستند و تصویرها را برای شناسایی نشدن حاضران سانسور می کنند.

۶- به دلیل این که دشمن دعوت نشده همه ی لایه ها حضور ندارند. دشمن می تواند یا نیروی موتوری را بفرستد، یا پیاده نظام را بفرستد و که شکست دادن هر لایه به تنهایی روش خود را دارد.

۷- افرادی که در آن نقطه به اعتراض می پیوندند به دلیل آشنایی پیشین با آن محله، یافتن راه های گریز بسیار آسان تر است.

۸- نبود انبوه نیروهای بسیج لباس شخصی و پیاده نظام ضد شورش موجب می شود که در صورت ورود بدون تلاش زیاد به محاصره در بیایند.

برای آگاه شدن از روش بستن راه ها و ایجاد تظاهرات اعلام نشده، به آموزشهای کدبان امید سری بزنید و در آرشیو رادیو آن را پیدا کنیدآن بخشی از آموزش ها که پیش از عملیات درخشان انفجار حسینیه ی شیراز فراهم شده بودند.

این روش تظاهرات به دلیل حضور کنترل های پلیسی خاص و عوامل مسلح دشمن در میدان های اصلی به آسانی گذشته نیست. پس بنا بر نظر بنده به دستورها عمل کنید و این نوشتار تنها برای بالا بردن سطح آگاهی شما فراهم شده است.

شاید برای تمرین بد نباشد که پیش از تظاهرات های اعلام شده پیش رو، یک ساختمان بلند که دید خوب و استتار خوب را برای شما فراهم می کند پیدا کرده و از بالا میدان ها و خیابان های مورد نظر را نیک بنگرید تا به بخشی از آنچه اینجا خوانده اید پی ببرید.

اطلاعات کامل از اصلی ترین خیابانها و میدانهای اصلی محله ی خود تهیه کنید. ببینید هر کدام از عناصر و وسایل نقلیه ی دشمن در کدام بخش، کدام خیابان اصلی و کدام کوچه ی فرعی قرار می گیرند. نگاه کنید و یاد بگیرید.

پاینده ایران، کوبنده تندر

پرساوش

مشترک دیدگاهها بشوید

3 دیدگاه

  1. بهتر است به جای کلمه تظاهرات از اعتراضات استفاده کنید . چون تظاهرات مال آخوند ها هست نه مال ما – ما معترض هستیم (اعتراضات)

  2. درود،من دنبال آموزش ساخت بمب میگردم.میتونید کمک کنید؟

    پاسخ:
    آموزشهای تهیه و ساخت جنگافزار تنها در اختیار هموندان قرار میگیرد.

  3. ممنون فقط کمی از مبارزه وحمله به دشمن بنویسید.

    پاسخ:

    برای آموزشهای بیشتر به مقالات با عنوان هنر جنگیدن توجه کنید.